نماینده کنگره، هارمن، از بیانیه موسوم به “تفکیک قومی در ایران” عقب نشینی کرد

در پی استیلا و تهاجم های متمادی، ملت ایران همواره و برای هزاران سال یکپارچگی قومی خود را حفظ کرده است و به رغم برخورداری از تنوع قومی و پس زمینه های مختلف نژادی هویت مشترک ایرانی عامل اتحاداین مردم بوده است. اینک که ما از رییس جمهوری برخورداریم که بر نقش دیپلماسی تاکید دارد و از شرایط برخورد وجنگ بین ایران وایالات متحده احتراز می کند، در روز سوم ماه مه، جین هارمن نماینده دموکرات کنگره از کالیفرنیا ایده ای را مطرح کرده است موسوم به: تفکیک ملت ایران براساس تفرقه و انشقاق اقوام.

درخلال برگزاری کمیته سالیانه مشترک امور عمومی آمریکایی –اسراییلی (آیپک) ، نماینده کنگره از کالیفرنیا طرح خود را در پاسخی به این سوال که چگونه می توان ایران را از توسعه سلاحهای اتمی بازداشت، ارائه کرد. او با بیان اینکه :”فارسها اکثریت را درایران ندارند بلکه غالبیت دارند واینکه اقوام و نژادهای گوناگونی درایران زندگی می کنند که با استراتژی و رهیافت ها جمعیت حاکم همسویی ندارند، من معتقدم که تاکید بر انشقاق و انفکاک جمعیتی می تواند رهیافت مثمر ثمری باشد.”

به محض انتشار این خبر، نایاک (شورای ملی ایرانی-آمریکایی ها) با برگزاری کمپینی خواستار واپس گیری بیانیه این نماینده کنگره از کالیفرنیا شد. تنها درخلال دو روز نایاک موفق به جمع آوری هزارها امضا و تهیه نامه ای خطاب به دفتر ایشان شد. متعاقبا روز بعد دیدار و گفتگویی بین نایاک و دفتر هارمن صورت گرفت.

هرمان خطاب به نایاک بیان کرد که: “قصد نداشته وندارم که به تفرقه و درگیری قومی درایران دامن بزنم چرا که این اقدام کمترین ثمری ندارد. بلکه اظهارات من درباره ایران تنها بخش کوچکی از یک سخنرانی طولانی بوده است که دراینجا بابت آنچه این گفته ها ممکن است به دنبال داشته باشند، عذر خواهی می کنم.”

هرمان افزود: “نظر من این بود که تنوع نقطه نظرات درایران موضوعی است که می تواند به ایالات متحده به درک بهتری برای تدوین استراتژی و رهیافتی مبتنی بر متقاعد کردن دولت ایران برای کنار گذاشتن برنامه تولید سلاح اتمی ، کمک کند.”

شنیدن نقطه نظرات تند وتیزی درقبال ایران به دلیل راضی کردن بخش کوچکی از رای دهندگان هر از چندگاهی دیده شده است که به عنوان مثال می توان به مصاف انتخاباتی 2007 اشاره کرد که در آن نامزد ریاست جمهوری هیلاری کلینتون مدعی شد: “در ده سال آینده، که در طی آن ممکن است ایران احمقانه به سمت حمله به اسراییل گام بردارد، ما آمادگی کامل برای امحاء آنان را داریم.”

بسیاری از ایرانی-آمریکایی ها در سراسر کشور از چنین بیاناتی احساس خوف کردند هرچند بخشی حق را به اودادند که مجبور بود درآن جمع چنین سخن بگوید. ایرانی-آمریکایی ها که از این بیانات احساس ناخوشایندی داشتند در نشست ها و میهمانی ها به گونه ای این موضوع را بیان می کردند که ما را به شک انداختند که آیا نسبت به این اظهارات موضع بگیریم یا نه.

شاید ظهور رییس جمهوری مثل اوباما و تزریق احساس خواستن توانستن است به جامعه ایرانی-آمریکایی ها ما رابیشتر از قرارگرفتن درحاشیه خارج کرده است و این احساس را تقویت کرده است که ما از جمعیتی که همواره احساس قربانی بودن را داشته است به هر دلیل همانطور که دراین هفته رخ داد به سمت جامعه ای تاثیر گذار که می تواند بر فضای سیاسی تاثیر گذار باشد، گام برداریم. ما می توانیم تغییراتی را که مایل به مشاهده آن در سیاست آمریکا هستیم، صورت دهیم. پاسخ ملایم نماینده هارمن حاکی از توانمندی و بروز سیاسی ایرانی-آمریکایی درعرصه سیاسی می کند.

آنچه که نایاک توانست در کاپیتول صورت دهد، جز با حمایت و مشارکت فعال اعضا غیر قابل دستیابی بود. این پیروزی تنها نمونه ای از پیروزی هایی است که من انتظار دارم در آینده به عنوان یک روال جاری و نه یک استثنا شاهد باشم.